تبليغاتX
دختر مرداد
پنجشنبه 30 آذر1385
شب یلدا و من و حافظ!

اگه امسال هم مثل سال های گذشته خبری از شب نشینی های خونه ی بزرگتر فامیل و مراسم مخصوص شب یلدا نیست    بذار بگم که همون خلوت همیشگی تو و حضرت حافظ کافیه تا تو با یه غزل زیبا انرژی لازم رو برای سپری کردن سه ماه باقی مونده ی سال دریافت کنی!

(تو هم می تونی نیت کنی)

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم     بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد      مرا روزی مباد آندم که بی یاد تو بنشینم


  • مریم مطالب خوبی در مورد یلدا نوشته.
  • شب یلدا برای همه خوب و خوش!
دوشنبه 27 آذر1385
در خيالم

لحظه ای از یاد تو غافل نبودم نازنین

 ماه آمد  

روي تو آمد به يادم

شب سحر شد

سحر چشمانت درخشيد

                          در  خيالم

لحظه اي از ياد تو غافل نبودم  نازنين

ابر باريد

      اشك لغزيد

         از آسمان ديدگانم

باز شب شد 

     اين ستاره 

            آن ستاره

              مي كند تكرار

                       اميد دلم را

                             در خيالم

                                    در خيالم

لحظه اي از ياد تو غافل نبودم نازنين

عشق

آفتاب 

      باران

          يك زن رسواگر زيبا

عشق

گاه تابيد

     گاه باريد

             گاه رقصيد

                در خيالم

                       در خيالم

                               در خيالم

لحظه اي از ياد تو غافل نبودم نازنينم!

 

4/شهريور/85

 

گاهي اوقات بايد دفترچه خاطرات گذشته رو مرور كرد

درست همون وقتايي كه هيچي براي نوشتن نداري!!!

 

جمعه 24 آذر1385
سراغم را نمي گيري؟

سراغم را نمي گيري؟

نمي دانم

 

 

تو پي مي خواهي از يك مشت گل

                                     گل آدم

يکی سقف:

             از آسمان آبي تر و از مهر برتر

سه ديوار از نجابت، ازجوانمردي و از همت

به ديوار چهارم مي نویسی:

                                اين چار ديواري تا ابد آزاد بايد!

كمي انصاف

كمي رنگ مروت

 

مي آيم تا ببينم خانه ات را

تو هستي

آسمانت آبی و بی ابر

دلت منصف

مرامت آنچه می جویم

ولی...

 

سراغم را نمي گيري؟!

نمي دانم

 

می آویزم به سقفت من چراغي خرد

چراغي از جنس دل

از جنس مهر

كه تا روشن كند هر شب وجودت را!

 

نمي دانم كه از امشب

سراغم را تو مي گيري؟

نمي دانم!


 

۸مهر فکر می کردم باید این جوری نوشت!!!

جمعه 17 آذر1385
عصر جمعه!!!

 

چه عصر جمعه ي دلچسبي مي شه وقتي گلو درد و صداي گرفته نويد اولين سرما خوردگي پاييز و زمستون 85 رو مي ده

 

عصرهاي جمعه رو هيچ وقت دوست نداشتم

خاطره ي خوب....نه چيزي يادم نمياد

هميشه عصر جمعه يا دلم گرفته بوده يا تنگ!!!

 

حالا چند ساعتي برگرديم به عقب و برسيم به صبح جمعه

هميشه خوب بوده هميشه لذتبخش بوده چه وقتي از فرط خستگي تا ساعت 9 گاهي هم 10 زير پتو تو خواب ناري ؛چه مواقعي كه يه نفر ديوونه تر از خودت همراهت مي شه و ساعت 7 صبح مي ري تو يه پارك و ورزش مي كني (حيف كه اين هفته به علت كلاس ناگهاني ديوونه ي عزيز برنامه ي پارك منتفي شد)

 

حالا دوباره برگرديم به عصر جمعه كه نه ...به جمعه شب

جمعه شبا دو حالت داره

يا خوب ̗خوب و يا بد ̗بد

*امشب جمعه شبه ولي من نه خوب ̗خوبم و نه بد ̗بد

امشب جزو شب هاي شنبه ايه كه حالت سومي هم وجود داره!

 

یکشنبه 12 آذر1385
دلم از این غروب تنگ تر است!
 

باز از یک نگاه گرم تو یافت

همه ذرات جان من هیجان!

همه تن بودم ای خدا همه تن

همه جان گشتم ای خدا همه جان!

 

چشم تو ـاین سیاه افسونگرـ

بسته با صد فریب راهم را

جز نگاهت پناهگاهم نیست!

کز تو پنهان کنم نگاهم را.

 

چشم تو چشمه ی شراب من است

هر نفس مست ازین شرابم کن

تشنه ام تشنه ام شراب شراب!

می بده می بده خرابم کن.

 

بی تو درین غروب خلوت و کور

من و یاد تو عالمی داریم.

چشمت آیینه دار اشک من است

شبچراغی و شبنمی داریم

 

بال در بال هم پرستوها

پر کشیده به آسمان بلند

همه چون عشق ما به هم لبخند

همه چون جان ما به هم پیوند.

 

پیش چشمت خطاست شعر قشنگ

چشمت از شعر من قشنگ تر است!

من چه گویم که در پسند آید؟

دلم از این غروب تنگ تر است!

 

 

شنبه 4 آذر1385
من خود توام!
 

وقتي توي مطب دكتر با هزارو يك فكر جورواجور نشستي يه دفعه ياد من مي افتي

ياد من كه فراموش شدم

ياد من كه مدتهاست غرق شدم

غرق شدم تو يه درياي مبهم

مني كه سالها با تو بودم

با تو حرف زدم

 با تو شاد يا غمگين شدم 

مني كه از ته دلت خبر دار بودم

 مني كه اشكت رو ديدم و به كسي نگفتم شكستي

من تنها كسي بودم كه وقتي دل بستي نگفتم چرا؟

وقتي دل بريدي بازم نپرسيدم

وقتي به حرف دلت گوش كردي و تاوانش رو به سنگين ترين بها پرداختي سرزنشت نكردم

من دلتنگياي تورو ديدم ولي هيچ وقت بهت نگفتم مقصر خودتي

من مي شناسي؟

هموني كه با تو٬ تو يه روز از روزاي گرم مرداد ماه متولد شد

تو همون بيمارستاني كه تو هم به دنيا اومدي

من همونيم كه هم اسمتم

 آره تو من مي شناسي

من خود توام

يادت مياد روزي رو كه من رو خيلي راحت كنار گذاشتي؟

يادت مياد كه خيليا رو به من - كه خود تو بودم -  ترجيح دادي؟

ولي الان فقط منم كه با تو موندم

الان كه دلت گرفته الان كه منتظري يه نفر بياد و مرهم دلت بشه فقط من پيشتم

الان كه نگراني الان كه مي ترسي از اون چيزي كه معلوم نيست چيه

.

.

.

بهت مي خندم چون خيلي ضعيفي

برات متاسفم چون خيلي وابسته اي

وابسته به چيزي كه ارزش وابستگي نداره!

باهات حرف مي زنم كه آروت كنم

چون آرامش تو آرامش منه

چون

من خود توام!